Sprawdź własny rachunek
Każdy wiersz A odpowiada jednemu równaniu, każda kolumna — jednej niewiadomej. Wektor l zawiera prawe strony, a p dodatnie wagi obserwacji. Puste p oznacza wszystkie wagi równe 1.
A·x = l + v v = A·x − l min Σ pᵢ·vᵢ²
Uwaga na znak: jeśli w ćwiczeniu zapisano v = A·x + l, wprowadź tutaj wektor −l. Narzędzie rozwiązuje model liniowy lub już zlinearyzowany; nie buduje równań z surowych pomiarów sieci.
Co odróżnia iloczyn krakowianowy od macierzowego?
Mnożymy kolumnę przez kolumnę. Dla tablic zapisanych wierszami A ⊙ B = BᵀA. Oba czynniki muszą mieć tę samą liczbę wierszy. Wynik ma tyle kolumn co A i tyle wierszy co kolumn B.
W tradycyjnej notacji krakowianowej indeksy podaje się jako kolumna–wiersz. Tutaj tablice pokazujemy wierszami, a etykiety N(w, k) i R(w, k) oznaczają jawnie wiersz i kolumnę.
Jak wpisywać liczby i interpretować dokładność?
W A wpisuj osobne wiersze w osobnych liniach. Liczby rozdzielaj spacją, tabulatorem lub średnikiem. Akceptujemy kropkę i przecinek dziesiętny oraz notację naukową. Przecinek nie rozdziela kolejnych liczb.
Wyniki pośrednie liczymy bez zaokrąglania do ustawionej liczby miejsc. Przy n = u układ nie ma obserwacji nadliczbowych: wyznaczymy x, ale nie oszacujemy m₀ ani błędów parametrów. Kontrole numeryczne nie sprawdzają poprawności wybranego modelu geodezyjnego.
Źródła: Koroński i Bujakiewicz-Korońska, definicje krakowianów; Gustavson i Waśniewski, algorytmy MNK; LAPACK, kontrola metodą QR.